Popioły w pochmurny dzień wydają się zapomniane. Czasem przejeżdża auto lub mieszkaniec zmurszałych willi, które wciąż mają urok. Idę wyszczerbionym asfaltem a potem wchodzę do lasu o tej samej nazwie.
Ludzie mówią, że to miejsce jest nawiedzone, że wsród drzew błąkają się duchy, że słychać płacz dzieci, które tu zaginęły. Jednak nie słyszę niczego, poza trzaskiem spadającej gałęzi. Ale kiedy przyglądam się korze widzę w niej duchy bardzo starych drzew- jak w filmowym "Władcy pierścieni"
Drzewce Popiołów
i złamaną brzoza
W oddali czeka samochód
Uśmiecham się do strażaka, który dzielnie trwa i odjeżdżam
